Vergeten heuvels

Italië blijft zich uitstekend lenen voor wijnen van onbekende rassen. Blijkt ook hier. Fijn voor ons natuurlijk. We reizen voor het krachtige wit uit deze box af naar het noorden van Italië.

In het zuidoosten van Piemonte ligt de Colli Tortonesi, een streek waar de tijd nog een beetje stilstaat. Zachte heuvels, oude, uitgestorven dorpjes en wijngaarden die meedeinen op de wind. De bodem is rijk aan kalk en klei. Veel kleinere wijnboeren, met liefde en aandacht. Traditie staat hier centraal.

Succes

Walter Massa is de man die de streek weer op de kaart zette. Een boer in hart en nieren, eigenwijs en vol overtuiging. Terwijl anderen kozen voor makkelijke druiven, ging hij dwars tegen de stroom in. Hij plantte Timorasso, een druif waar niemand meer in geloofde. Zijn collega’s verklaarden hem voor gek, maar Massa had gelijk. En hoe.

Eigenwijs

Dat eigenwijze zie je ook terug op zijn etiketten. Wie op zoek is naar het druivenras “Timorasso” komt van een koude kermis thuis. Walter is al een tijd gebrouilleerd met het consorzio van zijn gebied Colli Tortonesi, het orgaan dat onder andere gaat over herkomstaanduiding en etikettering. Hij “deklasseert” daarom al zijn wijn naar het zeer generieke Vino Bianco of Vino Rosso.

Wie wijn maakt in deze onderklasse van de Italiaanse wijnwetgeving heeft niet eens het recht om het druivenras of zelfs het jaartal op de fles te zetten. Walter is gelukkig vindingrijk genoeg om dit te omzeilen. Het jaartal zit verstopt in een code en is zo toch te achterhalen. In plaats van het druivenras gebruikt hij al lange tijd Derthona (Tortona in plaatselijk dialect), om aan te geven dat het om Timorasso gaat.

En, oh ironie, dit wordt inmiddels overgenomen door veel andere wijnmakers die nog wél tot de DOC Colli Tortonesi behoren. Dit krijg je als je als consortium de meest begenadigde en beroemde wijnbouwer tegen de haren instrijkt.

De witte rebel

Timorasso is geen allemansvriend. Vol, stevig en eigenzinnig, een druif met een willetje. Sommigen noemen hem liefkozend de witte Nebbiolo. Niet omdat ze op elkaar lijken, maar omdat ze allebei een grote persoonlijkheid hebben en prachtig kunnen rijpen.

Opvallend is dat voor de meeste expressies van deze druif wordt gekozen voor een opvoeding zonder hout.

Wanneer is ’ie het lekkerst

Allesbehalve doorsnee. Kweepeer, honing, natte kiezel, anijs en blanke noten zoals amandel. Fijne bitters, een licht olieachtig mondgevoel, volle body. Krachtig en rijk, maar toch voldoende ingetogen. De kalkrijke bodem zorgt voor een kiezelig, hartig randje, bijna krijtachtig. Bakken spanning, gecombineerd met stevige spierballen.

Een beetje lucht doet wonderen. Even in de karaf en laat hem opkomen tot zo’n 12 graden. Schenk hem zeker niet te koud.

Hier wil je wel bij eten. Denk aan gegrilde vis met venkel, spaghetti alle vongole of risotto met groene kruiden. Ook heerlijk bij geroosterde bloemkool met amandel of kalfsvlees met salsa verde. En voor de kaasliefhebbers: oude Pecorino, Comté of Parmigiano.

Orgaanvlees, zoals zwezerik, doet het ook goed bij deze wijn, maar daar moet je van houden natuurlijk.