Bon ou pas bon?
Nog zo’n fijne wijn die vooral bedoeld is om te charmeren. Normaal gesproken is Bourgogne in de Verkennert een brug te ver, want veel te duur. Ook voor de andere pakketten is het een streek die vaak niet meer past. En het is natuurlijk ook wel erg klassiek, al is een lekkere Bourgogne op z’n tijd niet te versmaden.
Bourgogne kan ook nogal een mijnenveld zijn wat betreft kwaliteit, maar ook omdat er nogal wat climats, lieux-dits, classificaties en versnippering van wijngaarden bestaan.
Meneer Marinot had daar een verfrissend andere kijk op. Hij stelde zijn klanten maar één vraag: “Il est bon, ou pas bon?” Lekker of niet?
Met dank aan de alambic
Marinot trok vroeger met zijn alambic door de Côte Chalonnaise om bij wijnboeren Marc de Bourgogne te distilleren. Zo leerde hij de streek én de kleine boeren goed kennen. Later werd hij négociant. Inmiddels zet zoon Jacques die traditie voort en assembleert hij wijn van kleine producenten uit de Bourgogne.
Rond en royaal
Want vergis je niet: lichtvoetig is hij niet. Wel een wijn om nog een glas van in te schenken. Goede vulling, sappigheid en ingetogen zuren. Rijpe peer, ronde structuur en een lekker randje roomboter. Zacht en rijk.
Dit is zo’n fles die je zonder verdere aanleiding open mag trekken. Maar zet er een gebraden kippetje, romige pasta of stukje zalm naast en niemand gaat klagen. Uiteindelijk blijft er maar één vraag over: bon ou pas bon?