Al 4.000 jaar dorstig
Kreta is een dorstig deel van Griekenland. Al zo’n 4.000 jaar worden hier systematisch druiven verbouwd. Bewijs: bij Vathypetro is een 3.500 jaar oude wijnpers gevonden. De Minoërs verscheepten hun wijn vervolgens goedgeluimd, want wie zou dat niet zijn, door het Middellandse Zeegebied.
Nog altijd is Kreta een bijzonder wijngebied. Veel zon en warmte, maar ook bergen tot ruim boven de 2.000 meter en verkoelende zeewind. En vooral: een enorme verzameling lokale druivenrassen die je buiten het eiland nauwelijks tegenkomt.
Aan de ketting
Vilana is zo’n druif. Een van de klassieke witte rassen van Kreta, meestal goed voor lichte, frisse wijnen zonder al te veel zeggingskracht. Het charmante familiedomein Moinoterra pakt het serieuzer aan.
De druiven komen van twee bijzondere wijngaarden, waarvan één aan de voet van de berg Juktas, vlak bij het antieke Vathypetro. Droge wijnbouw en een, zeker voor de productieve Vilana, laag rendement van 6.000 kilo per hectare. Alleen het vrij aflopende sap wordt gebruikt en na de vergisting op RVS blijft de wijn ongeveer zes maanden op de gisten liggen.
Vilana met ballen
Witte wijn met een grote originaliteit. Kweepeer, vuursteen en rijpe citroen, met iets subtiel rokerigs en wasachtige mineraliteit. Krachtig, licht romig en behoorlijk gevuld, met witte peper over geroosterde platte perzik. De ronde structuur krijgt gelukkig tegengas van een zoute frisheid die de speekselproductie lekker op gang trekt. Nu lijkt het alsof ik over een zware wijn spreek. Dat is het niet. Het blijft allemaal elegant genoeg, fris en nergens overdadig.
Een Vilana met serieus karakter dus. Hier mag eten naast. Rauwe vis, coquilles of andere schaal- en schelpdieren zijn prachtig, al zou ik ze wel voorzien van een vinaigrette of lichte saus die de smaakintensiteit verhoogt. Maar trek gerust de Japanse of Nikkei-keuken in. Daarnaast ook een fijn duo met geroosterde spitskool, met een lichte saus van citroengras, limoen en kokosmelk. Doe er gerust een mooi stukje witvis bij.